De vuurtoren van Breskens

Een vuurtoren is een toren die werd gebouwd in de buurt van kliffen,Vuurtoren van Breskens 
of direct erop, zeestraten, ingangen van zeearmen en havens om 's nachts en bij stormweer schepen te waarschuwen voor de kliffen of doorgang, oorspronkelijk met behulp van een open vuur en later door middel van spiegels, lenzen en een sterk zwaailicht.

 

Ook havens of havengeulen hebben soms één of meerdere vuurtorens om de toegang aan te duiden. Het beroemdste voorbeeld is de vuurtoren van Alexandrië, (de Pharos) één van de zeven wereldwonderen van de oudheid. Op deze toren werd in de oudheid hout verbrand (vandaar de naam 'vuurtoren') en het bouwwerk deed voornamelijk dienst als dagmerk: de opstijgende rook vergrootte de zichtbaarheid van het baken. Na een bestaan van ongeveer 1600 jaar is deze toren - die voorbeeld is geweest van alle anderen - verdwenen.

 

Langs de Nederlandse kust staan elf grote vuurtorens (zogenaamde A-posten) en vier kleinere (B-posten). Bovendien bevinden zich nog vijf torens aan de oevers van het IJsselmeer.

 

De vuurtoren van Breskens staat enkele kilometers ten westen van de dorpkern van Breskens. De vuurtoren is ontworpen door Quirinus Harder en is gebouwd in 1866-1867. De achtkantige, zwart-wit geverfde toren staat op de zeedijk aan de ingang van de Westerschelde. De toren heeft een hoogte van 28,4 meter en heeft vijf verdiepingen. Deze toren is de oudste nog bestaande gietijzeren vuurtoren van Nederland. De toren heeft niet altijd zwart-witte banden gehad, maar was eerst GEEL en werd daarna voorzien van rood-witte banden. Het optiek van de toren is gemaakt door Barbier, Bénard & Turenne. Het lichthuis bevat een koperen koepel.

 

Het is de plaats Breskens en deze vuurtoren geweest die aan de bakermat van mijn carrière, het ontdekken van mijn gebruiksaanwijzing en verdere persoonlijke groei heeft gestaan.

BvB op Twitter